با همین کفش هایمان ...

5 فروردین95

_______________________________________________

یادش بخیر

پارسال همین موقع ها بود ..

که کفش های نوی مان ،

تمام شهر را گشت و دور زد

حسِ خوبِ خنده هایمان در هوای کوچه پس کوچه های شهر پیچید!

با همین کفش ها بود که اولین جوجه کبابمان را درست کردیم ، اولین عیدمان را تبریک گفتیم ..

مترو شریعتی را با همین ها تا شهید عراقی پیاده امدیم .

چه روز های خوبی بود :)

زمینِ خلوتِ شهر ، در نخستین روزهای فروردین با بهار قدم هایمان بیدار شد !

با همین کفش ها چقدر جلسات اخلاق رفتیم ؛ هیئت های پر بار محرم و فاطمیه ، نماز جماعت های مسجد ..

عطر نماز هایت ،

ارامش دعاهایت ،

لبخند مهربان و

لحن گرمِ تلاوت قرآن تو ،

برکت زندگی مان شد :)

برکت لحظه های شیرین مان !

از ان روز ها تا بحال هرروز با چشمان تو صبح می کنم مهربان

و با زمزمه ی لحنِ ایه الکرسی هایت به خیابان قدم میگذارم !

به لطف خدا ، درخت صمیمیت در قلب مان ریشه دواند و جان گرفت !

خوبِ مهربانم ،

"صبر" در کنار تو ، زیباترین پایداری جهان است .

از روزهای بسیار دور که با "یادش بخیر" خطابش می کنم ، کنار تو بوده ام و زین پس،

بیشتر ، بهتر، قدرتمند تر و صبور تر

باتو خواهم ماند !

شاید که سالها بعد پیش خودمان ،

در وصف " این روزهای سخت " گفتیم :

"چه روز های خوبی بود و

چه #زود

گذشت ..! "

.. {ز.فراهانی} ..

پ.ن+ جوانی به اندیشمند کهنسالی گفت : جمله ای بگو که وقتی خوشحالم ، با فکر کردن به آن خوشحالی مرا از خود به در نبرد و هنگامی که غمگینم ، غم مرا را آزرده نسازد . پیر گفت : بدان و با خودت بگو :

" این نیز بگذرد " !

تو و من و ما......